بال های نمک سود

می دانست که چه می کند

2011-12-24T17:53:00.004+03:30

آنقدر مطمئن بود

که از گل های شمعدانی خداحافظی نکرد

و تمام ِ خستگی هایش را گذاشت

برای بازگشتن

لابد از یک روزِ آفتابی و

نسیمی خنک مطمئن بود

که نه چتری برداشت

و نه شالگردنی برای گرم شدن

آرام بود و سبکبال

سنجاقکی که

زیر آسمان ِ پرندگان

هر روز پرواز می کرد.

این جا محدوده ی من است

2011-12-12T15:13:00.001+03:30

لغزیدن ِ شعاع های کشیده ی نور

بر دایره هایی که دنیایمان را تشکیل می دهند

از بیشتر ِ این حباب ها

فریاد ِ " این جا محدود ه ی من است"

به گوش می رسد

بعضی وقت ها مرگ

ترکیدن ِ این حباب هاست

مکانی که از دستت می رود.

19 آذر 90

درخت پیر

2011-12-04T23:07:00.002+03:30

درخت پیر

گفتگوی ِ پرندگان ِ ساکن ِ بلندترین شاخه هایش را

برای نهال ِ کوچک ِ همسایه اش

ترجمه می کرد اما

از آفت ها و آوند های تهی

از موریانه ها و ریشه های ملتهبش

حرفی نمی زد

می دانست که مرگ

تنها چیزیست که

که به تجربه نیازی ندارد.

7 آذر 90

یک نفسی چو بازی و یک نفسی کبوتری*

2011-09-11T00:10:00.005+04:30

زیاد طول نکشید تا بدانم

ماه و خورشیدی که به نوبت

جایشان را عوض می کنند

از آن ِ من نیستند

ابرهایی که محو می شوند یا می بارند

و پرندگانی که کوچکی ِ آسمان ِ پنجره ام را

تسکین می دهند

و بیشتر از آن، زمانی بود که دریافتم

چشم ها، لب ها

و دستانی که نوازش می کنند

سرزمینی نیستند برای گریختن

پنهان شدن

و یا دزدیدن ِ ابدیت

بعضی ها می روند

بعضی ها می آیند

و شادی های کوچک، اندوه های بزرگ

سرنوشتِ لحظه ها را رقم می زنند

سرنوشت یک روز

سرنوشت یک شب.

15 شهریور 90

* مولانا

که نی رنگ زمین دارد نه رنگ آسمان اینک*

2011-08-19T01:32:00.005+04:30

آن بیرون دارد اتفاق هایی می افتد

دریاچه ها خشک می شوند

درختان قطع

حیوان ها منقرض

و آدم ها به بهانه های مختلف می میرند

آن بیرون خیلی چیزها واقعی ست

آنقدر که به حقیقت خنده هایم شک می کنم.

27 مرداد 90

*مولانا

نه که همسایه ی آن سایه ی احسان توام*

2011-08-04T16:09:00.003+04:30

بی چاره درخت ها

وقتی جوانه می زدند

آنقدر بی تجربه بودند

که نمی دانستند کجا سبز شوند

یا در مسیر بزرگ راه و جاده می روییدند

یا کنار ِ باد و باران ِ یک تیر چراغ

اعدام های مخفیانه ی شبانه هم

عبرتی نمی شود

برای این جماعت ِ گم کرده راه!

12مرداد 90

* مولانا

گر خویش منی یارا می بین که چه بی خویشم*

2011-07-12T18:52:00.000+04:30

جدایی

چون سربازی تفنگ به دست

روی مرز

میان من و تو

ایستاده است

اگر پرنده ایی بودم

یا پروانه ایی

رد می شدم

اما چه فایده

آیا تو می شناختیم؟

21 تیر 90

* مولانا

درختی که ما بودیم

2011-07-10T18:04:00.000+04:30

راه دوری نرفته است این خیابان

درست از روی تنم رد شده است

با ماشین ها

موتورها

چکمه ها

و گلوله هایش.

18 تیر 90

هر چه آغاز ندارد نپذیرد انجام*

2011-07-04T23:44:00.004+04:30

چند تایی کاموا

تکه های پارچه

و مشتی دکمه ی رنگی

شاید برای چند روز شاد بودن

ضمانت خوبی باشد

13 تیر 90

- هیچ وقت دلت می خواست به اشتباه می افتادی؟ اشتباهی سکر آور که هی طول بکشد میان دانستن وندانستن؟ که هی قبول نکنی، نتوانی قبول کنی؟ هیچ وقت؟ برای من که خوب بود و نبود اما تو نیُفت در این اشتباهی که هیچ طنابی آن بالا ها منتظرت نیفتاده است.

* حافظ

که حرام است می آن جا که نه یار است ندیم*

2011-06-24T18:47:00.001+04:30

از طرف تو

یک فنجان قهوه ی غلیظ می خرم

و می گذارم آرام آرام در دستانم سرد شود

این طور است دیگر

به یاد می آورم و

سعی می کنم

از یاد ببرم.

1 تیر 90

- زیاد بود نه؟

* حافظ

رمز عبور

2011-05-26T20:08:00.002+04:30

باید برگردم و بنویسم.
باید برگردم و بنویسم.
باید برگردم و بنویسم.
باید برگردم و بنویسم.
باید برگردم و بنویسم.
باید برگردم و بنویسم.
باید برگردم و بنویسم.
باید برگردم و بنویسم.
باید برگردم و بنویسم.
باید برگردم و بنویسم. همین جا بنویسم. هیچ جا خانه ی آدم نمی شود.

فیلترنت

2011-03-10T23:51:00.006+03:30

یک روز کسی کلید خانه ام را دزدید و قورتش داد بعد هم کلا قفلش را عوض کرد. چندین روز گذشت و من هی مبهوت نشسته بودم پشتِ در و به دیوارخانه ام نگاه می کردم که رنگش را تغییر داده بودند. دلم خانه ی نمک سودم را می خواهد اما دیگر نمی توانم درِ این خانه را خود، به روی دوستانم در ایران بگشایم.
خانه ی جدیدی خواهم داشت با نام "ویلیکا" نامی محلی، به معنای آویزان.
"ویلیکا" نامِ سنگیست در سرزمین من که از پلک های آسمان آویزان است.

این جا پیدایم کنید:
http://vilika.blog.com/

سوادِ نامه ی مویِ سیاه چون طی شد*

2011-02-10T02:17:00.003+03:30

به رژ صورتیِ کنارِ آینه بگو

خنده را به لب هایت برگردانند

و به هوای پوشیدن گوشواره هایت

موهایت را کنار بزن

نبرد سختی در گرفته است

میان تو و سال های پیش روریت.

*حافظ

آنان دوباره از افتخار سخن می گویند*

2011-02-04T18:23:00.004+03:30

نشسته ایم پای تلوزیون

و منتظریم خودمان را میان آدم هایی ببینیم

که هرچه زخم بر می دارند

مصمم ترمی شوند

نشسته ایم پای اینترنت

و منتظریم

رویاهایمان

در سرزمینی دور تحقق یابد

بگوییم نه!

و همانی شود که می خواهیم باشد.

14 بهمن 89

* برتولت برشت

روزی برون آیم ز خود، فارغ شوم از نیک و بد*

2011-02-03T03:33:00.005+03:30

تمام امروز

پروانه ایی با بال های شفاف

نشسته بود روی سرم

می ترسیدم راه بروم

بخندم

یا حرف بزنم

آرام پشتِ پنجره نشسته بودم

تا این که با اولین ستاره

پرید و رفت

این گونه گذشت

تولدِ 25 سالگیم.

11 بهمن 89

- داشتم با خودم فکر می کردم واسه چی دماغ آدم ها قرمز می شه؟ یه دلقک توی یه فیلم یادم اومد و لبخند زدم، صبح های سردی که مجبور بودم سر صف مدرسه بایستم یادم اومد و نوک انگشتام یخ کرد، آنفولانزای سختی که گرفته بودم یادم اومد و تعجب کردم. اشک هام که یادم اومد فهمیدم چقدر ندارمت، چقدر دلتنگتم.

- از عمد برای هم نمی نویسیم یا این که دیگه حرف نگفته ایی نداریم برای هم؟

* مولانا

این جا ایران است!

2011-01-30T01:09:00.000+03:30

وقتی سوار بر هواپیمایی

یا راه های زمینی را انتخاب کرده ایی

یا اصلا دل به دریا زده ایی

نمی دانم چگونه

چطور

اما قَسمَت می دهم

مواظب خودت باش!

9 بهمن 89

ز بادِ حضرت قدسی بنفشه زار چه می شد؟!*

2011-01-29T01:13:00.002+03:30

چند ساله بودم

که بر موهایم

پارچه ی سیاهِ گل داری نشست

تا هر زمستان

بادی خشمگین

دانه دانه، گلبرگ هایش را پرپر کند.

8 بهمن 89

- زمستان تولد من است؛ فصلی که بزرگ می شوم و بزرگ شدن در سرزمین من حجابیست با متانت!

*مولانا

شب رفت و هم تمام نشد ماجرای ما*

2011-01-26T22:20:00.001+03:30

می نشستیم پشت پنجره و

شرط می بستیم

کدام خانه زودتر چراغش روشن می شود

یا چند پرنده می نشیند روی کابل های برق

مهم نبود چند ساعت بگذرد

به من و گل های شمعدانی

خوش می گذشت!

7 بهمن 89

*مولانا

گردگیری

2011-01-12T08:52:00.002+03:30

قطاری از اسامی شهر ها

آدم ها

و روزهای مهم سال

از پشتِ قاب پنجره گذشت

مشتی تلق و تولوق کرد و

ردِ سیاهی از دود بر جا گذاشت و

رفت...

22 دي 89

بي تو مباد جاي تو*

2011-01-05T20:19:00.002+03:30

چه فرقي دارد براي من

كجاي اين كره ي خاكي باشي؟

لبنان

عراق

اتريش

فرانسه يا آمریکا

اين ها همه نام هاي قرارداديند

مشتي خط كه كشيده اند روي هوا

نشاني تو به قلبم مي رسد عزيزم

نشاني تو پيشِ من است، همين جا.

*حافظ

براي پوكي استخوان مفيد است!

2011-01-05T19:40:00.003+03:30

ربطي ندارد به من

چه كسي شعرم را مي خواند

چه كسي نه

حوصله مي خواهد پي خواننده گشتن

ترجيح مي دهم يك گوشه

با يك كتاب و يك ليوانِ شير

تنهاي تنها بمانم.

اين طور است ديگر...

2011-01-03T19:17:00.002+03:30

گاهي وقت ها اين طور است

مردي از كنارت مي گذرد

گوشه ي شالگردنش به انگشترت گير مي كند

و ساعتي ديگر روبروي آتش

فنجاني قهوه در دستت مي گذارد

اما در اكثرِ موارد

همه چيز با يك عذر خواهيِ خشك و خالي

تمام مي شود و

هر كس مي رود پي كارِ خودش.

اینقدرها هم مرزبندی شده نیست، خانم!

2010-12-28T13:55:00.005+03:30

از میانِ کلمات

سلام و خداحافظ

از میانِ آدم ها

مسافرانِ گم کرده راه

از عمر

تولد و مرگ

تمام امروز فکر می کردم

دنیا چیزِ دیگری داشت که نبود؟

!!!

2010-12-25T19:27:00.005+03:30

چشمانم را مي بندم

به امتحانات آخر ترم فكر مي كنم

به حساب بانكيم كه خاليست

و اين كه غذاي فردا چيست

چشمانم را كه باز مي كنم

فردا آمده

من زنده ام

و اگر امروز كسي را اعدام كرده باشند

چيزِ مهمي نيست.

4 دي 1389

و ما یکدیگر را سر می کشیم تا آخرین نفس

2010-12-05T11:13:00.002+03:30

نه گریستن می دانیم

نه خندیدن

نه سکوت

و نه حرف زدن

پس چگونه گذشت سال های زندگیمان

چه می کردیم این همه مدت؟

- و این طور است که آدم خودش را از تکرار خواستن یک چیز آزاد می کند؛ مثل گوش دادن مداوم به موسیقی مورد علاقه تا جایی که اگر یک بار دیگر بشنوی بالا می آوری رسماً.

و اگر نيست بعضي ها

2010-11-21T17:56:00.006+03:30

بعضي آدم ها

آهن هاي پَرچ شده به زمينند

براي نگه داشتن يك سر پناه

بعضي ها ريشه هاي گلي كوچكند

در آرزوي آب، خاك، هوا

اما بعضي ها نسيمي هستند

كه از ميان موهايت مي گذرند و

يادت مي آورند

كه روز، روزيست زيبا.

- مي خواهم بگويم خيلي چيزها را از دست مي دادم اگر چند روز يك بار به وبلاگ ليلاي ليلي نمي رفتم و ترجمه هايش را نمي خواندم.

زمين از پدرم خالي ست *

2010-11-10T20:29:00.002+03:30

چندين و چند بار

اين تلفن زنگ خورد

بارها و بارها sms رسيد

اما من

دستانم را از روي گوش

از روي چشم

بر نداشتم

بگذاريد فكر كنم نمي دانم.

- مليحه و اندوهي كه نمي توانم با آن روبرو شوم...

* احمد رضا احمدي

پیاده روی

2010-11-07T13:43:00.008+03:30

شاید زندگی

آن پایی ست که اول بر می داریم

تا قدم بزنیم

یا شاید

سایه ایست که دنبالمان می کند

تا بدانیم هستیم

شاید هم شانه به شانه راه می رویم

و حرف می زنیم با هم

از آن چه گذشت و

آن چه می خواهیم بگذرانیم.

- دست پاچه شدن در به دست آوردنِ فرصت براي جبرانِ اشتباه، اشتباه ديگريست كه به آساني از ما سر مي زند.

2010-11-06T20:07:00.001+03:30

به دردم نخورد

آفتابِ بعد از ظهر

گل هايم را مچاله كرد و

عطرشان را جارو كرد و برد!

نبايد مولانا و سعدي را جا مي گذاشتم در خانه تا اين شعر بي نام بماند

2010-10-30T17:28:00.003+03:30

خط هاي صورتت را دنبال مي كنم

و مسير زندگيم را مي بينم

كه با خنده هايت

روشن مي شود.

- بازگشتِ پ.ن!

2010-10-23T13:20:00.000+03:30

چه شعري مي توانم بگويم برايت

وقتي كه از «الف» تا «ي» سرزمين صفحه ي من

بيزار و دلخورند از

نشستن در كنارِ هم.

تيز مي روي جانا، ترسمت فرو ماني

2010-10-18T17:35:00.002+03:30

فقط زمانش را تعيين كنيد

ما خود همه چيز را از بريم

نام هايمان را در جيب مي گذاريم

و به موقع

خودمان را معرفي مي كنيم.

21 مهر 89

به دل نگير، فعلِ ماضيِ من

2010-10-13T19:44:00.000+03:30

خوشبختي من

پيدا كردنِ تو

از ميانِ اين همه ضمير بود.

20 مهر 89

تكه ايي از تكه ايي بزرگتر

2010-10-09T19:50:00.001+03:30

...

و من

چون اعتراضي كوچك

پس گرفته شدم.

17 مهر 89

بارانِ شهرِ خودم

2010-10-01T00:40:00.003+03:30

قبل از رفتن

نگاهم را می اندازم

پشت در

جایی که گلِ کفش هایت را پاک می کردی

هر پاییز که می آمدی

سراغِ خانه ی من.

8 مهر 89

2010-09-28T02:42:00.002+03:30

نیازی نیست

از هر دری بگویی

از یکی هم که رد شویم

یا دور شده ایم

یا نزدیک تر.

5 مهر 89

2010-09-27T13:27:00.003+03:30

باید صبوری کنم

تا کلمات ته نشین شوند و

شعرم از آبِ گل آلود

رد شود.

4 مهر 89

2010-09-24T19:45:00.007+03:30

آهای جمعه ی متروک

اگر شنبه از تو بهتر بود

تمام روز را می خوابیدم

که نه آمدنت را ببینم

نه رفتنت!

اولین جمعه ی مهر

2010-09-24T15:56:00.001+03:30

از روزهای آخرِ خانه

چه چیزی می توان برداشت

که در ایست های بازرسی

از دست نداد.

2 مهر 89

2010-09-22T22:27:00.005+03:30

نه مفسرم

نه علوم سیاسی خوانده ام

اما می دانم

از آن در و پنجره ایی که جنگ

لولایش را می بوسد و داخل می شود

چیزی جز خاکستر باقی نمی ماند.

31 شهریور 89

2010-09-22T01:58:00.004+03:30

تنها چیزی که از تو ماند برایم

صدایت بود

که آن هم وقتی هنگ کرد

دیگر بالا نیامد.

30 شهریور 89

2010-09-21T23:11:00.007+04:30

بلند گو نیست، شعر

که پشتش بایستی و فریاد بزنی

به بهانه ی تعهدِ اجتماعی

یا مکانی مناسب

که از آن پرچم آویزان کنی

شعر، دهانِ کوچکیست

که وقتی با آن می خوانی

تنهایی اما

چندین و چند نفری.

29 شهریور 89

2010-09-19T20:20:00.003+04:30

روزی از این سرزمین خواهم رفت

تا دوریمان را

گردنِ فاصله های که با متر سنجیده می شود

بیندازم.

28 شهریور 89

2010-09-18T21:12:00.005+04:30

روزها از پی هم می گذرند و من

هر از چند گاهی یادم می آید

کارهایی مانده

که هنوز انجام نداده ام

صدای تلفن

خوابِ نیمروز

و تکه ابری در آسمان

حواسم را پرت می کند

کم کم پیر می شوم و

آرزوهایم چون جنینی نارس

سقط می شوند.

27 شهریور 89

2010-09-18T17:38:00.000+04:30

امروز از آن روزهایست

که فکر می کنم

حرفی برای گفتن دارم

از آن روزهایی که باید

دهانم را ببندم!

27 شهریور 89

2010-09-17T17:45:00.000+04:30

حرف های اضافه

دست کلمات را می گیرند و

از شعرم می روند

تنها چیزی که می ماند

نقطه ای ست

که آخر خط را نشان می دهد.

26 شهریور 89

2010-09-11T05:54:00.000+04:30

چه خوش خیالم

منی که می خواهم شاعر بمانم

وقتی زندگی ام

شاعرانه نیست دیگر.

20 شهریور 89

2010-09-02T23:44:00.000+04:30

که این طور!

ریختی ام درون فنجان و

مهمان هایت لب نزدند

سرد شده بودم عزیزم

سرد و تلخ.

11 شهریور 89

برای تو

2010-09-02T20:50:00.000+04:30

مرا ببخش که بارها نشاندمت

پشت این همه «تو»

که خطاب می کردم

تا فقط بهانه ایی باشی

برای سرودن

مرا و کلمات را ببخش

که هر تصویری از تو ساختیم

جز خودت.

11 شهریور 89

برای ایلی!

2010-09-01T01:12:00.000+04:30

نگاه می کنم به جای خالیت

و واژه ها را می بینم

که سراسیمه به شکل تنت در می آیند

مثلِ نقاشی که بخواهد

با یک گوش بریده و

یک حرکت قلم

چون ونگوگ نقاشی کند!

9 شهریور 89

2010-08-30T21:20:00.000+04:30

شعر نیست این که می گویم

چهار پایه ایست

که از کلمات می سازم

تا اگر روزی، روزگاری

بگذری از این جا

بنشینی و خستگیت در برود.

8 شهریور 89

2010-08-29T20:12:00.000+04:30

بی حوصله گی دستت را می گیرد

می گذاردت سر کوچه

چون بچه ایی سر راهی

که به اشتباه به دنیا آماده

حالا هر چه می خواهی بهانه بگیر

گریه کن

کسی نیست که آرامت کند

هیچ کس نمانده.

7 شهریور 89

در ادامه ی شعرِ قبل

2010-08-26T02:19:00.000+04:30

تو در گل

در خون

در کثافت

دست و پا می زنی و

در آب غرق می شوی

آن وقت من

از ایستادن درختی می گویم

که از ریشه در آمده است!

چه کنم پاکستانِ من

چه کنم جز فریب دادنِ خودم!

4 شهریور 89

برای سیل زدگانِ سرزمین پاکستان

2010-08-23T21:47:00.000+04:30

سیلاب هم که شود

ریشه های تو آنقدر قویست

که شاخه هایت را در آسمان نگاه می دارد

گیریم تمامِ برگ هایت را با خود ببرد

درختِ پاکستانیم!

1 مرداد 89

برای امروز که نرفتی سرِ کار!

2010-08-23T14:15:00.000+04:30

تا کی

تا کجایش را

اگر بگویم می دانم

که دروغ گفته ام عزیزم

پس بگیر قلبت را

از رگ های بن بست

و کرختی دستانت را

از زیر چانه ات

نباید کمتر از معجزه باشد

چشم های تو

شبی که دوباره از شادی برق بزند

ولب هایت

وقتی که می خندد.

1 شهریور 89

2010-08-22T20:42:00.000+04:30

دست می دهیم با هم

در انتهای مسیر

خاموشیم

چرا که هیچ چیز بدرقه امان نمی کند

جز خاطراتی

که گذاشته ایم در کوله بارِ هم.

31 مرداد 89

آن وقت بگوییم که ما بسته دهانیم*

2010-08-21T15:18:00.000+04:30

نشسته ایم روبروی هم

به خیال آن که با هم حرف می زنیم

ولی عزیزم

ما فقط بلند بلند فکر می کنیم.

30 مرداد 89

*مولانا

از ایشان شبیخون و از ما کمین*

2010-08-19T22:28:00.000+04:30

نشسته ایی با دوستی از دورانِ کودکی

با خاطراتی مبهم

و بازی هایی که از یاد برده ایی

آهای شاعر جوان

در جوابِ این که چه کاره ایی

به هم بازی قدیمی

چه می گویی؟

28 مرداد 89

*فردوسی

که گر ویران شود عالم بسازیم*

2010-08-19T15:33:00.000+04:30

فقط سرودن و پس و پیش کردن کلمات

که کافی نیست

تا بتوان از آن سوی دیوار

تصویرِ زیبایی ساخت

بیا با خورشیدِ دست هایت

پشت این پنجره ها

گل های شمعدانی بکار

و باقیش را بسپار به من

هر روز آبشان خواهم داد.

28 مرداد 89

*مولانا

2010-08-16T03:05:00.000+04:30

به دیوارِ خانه ات سنجاق نمی شوم

از آسمان آویزانم

درست مثلِ دست هایت

که نمی دانی چه کارشان کنی

وقتی که در را پشتِ سر می بندم

و ترکت می کنم.

25 مرداد 89

2010-08-15T02:03:00.000+04:30

عقربه های زمان

پوستم را سوراخ می کند

چرخ دنده هایش

استخوان هایم را می شکند

تو روبرویم می نشینی و می گویی

چه خوب که هنوز زنده ایم!

که زمانِ زیادی مانده است!

گوشتم میانِ عقربه ها قیچی می شود

و تو کلمات را می سوزانی و

خاکسترش را به صورتم می پاشی

زندگی من

همین لحظاتیست

که نگاه می کنی و نمی بینی

سال هایی که چون سراب گلویم را می سوزاند

عزیزم، من تمام می شوم

گوش کن!

صدایم صدای عقربه هاست

با مشت به دیوار می کوبد

تو اما روبرویم می نشینی

و تنها لبخند می زنی!

3 مهر 87

خبرت خراب تر کرد جراحتِ جدایی*

2010-08-12T18:05:00.000+04:30

برای آیدونگ!

تمامِ تابستان را دویدم

تا دور شوم از صدایت

که چون خون

تکرار می شد در سرم

تمامِ تابستان را خط زدم

تا پاک شود تصویرِ نگاهت

از روزهایم

تمامت کرده ام من

و انگار در مرکزِ زمین ایستاده ام

نه می توانم باز گردم

نه می توانم بروم.

*سعدی

چون پسِ پرده می روی، پرده ی صبر می دری*

2010-08-11T15:59:00.000+04:30

نیستی و از خودت

هیچ ردی به جا نگذاشته ایی

در این دنیای مجازی

راست می گفتی نازنین

این بار از آن بارها نیست!

20 مرداد 89

* سعدی

چو هست آبِ حیاتت به دستِ تشنه ممیر*

2010-08-11T01:30:00.000+04:30

گورِ بابای غم های عالم

گورِ بابای نمی شود، نمی توانم

بیا با هم

بنشینیم بر گلیمی

که هر چه هم پاهایمان را دراز کنیم

کم نیاید.

20 مرداد 89

* حافظ

برای مادربزرگم که وقتی رفت، نبودم

2010-08-10T15:55:00.000+04:30

می شمارم 1

می شمارم 2

می شمارم 3

و صبر می کنم

تا تمام گوسفندها از پل بگذرند

و ستاره ها

تک تک خاموش شوند

آه، عزیزم

دیگر در خواب هم نمی بینمت.

19 مرداد 89

وگر تن هست در کاهش ببین جان را تو افزایش*

2010-08-09T14:53:00.000+04:30

چند قاشق برنج

یک لیوان چای داغ

و دست هایی که آرام آرام

سرد می شود بر میز

زندانِ دندان های من است

که قفل می شود

هر بار که تو باز می گردی

از بهداری به انفرادی.

17مرداد 89

* مولانا

چو خیالِ آبِ روشن که به تشنگان نمایی*

2010-08-06T18:35:00.000+04:30

خوابِ کدام دشت را می بینی

که بنفشه های وحشی

از بسترت روییده اند

و در امتدادِ دست هایت

بید های مجنون می رقصند

نه این که نمی خواهم ببینمت اما

دلم نمی آید بیدارت کنم.

*سعدی

برای سارا اردهالی که با شعرش بهانه ی این شعر شد

2010-08-03T22:11:00.000+04:30

هر کس را یک بار می توان کشت

و من فکر می کنم

تمامِ ترس این همه اسلحه

این همه گلوله

از همین است.

12مرداد89

چند گریختم نشد، سایه ی من ز من جدا*

2010-07-31T15:41:00.000+04:30

این روزها شعرهایم را

بر مانیتورهای خاموش می نویسم

بر پیام هایی که send نمی شوند

این روزها

بدونِ کلمات فکر می کنم

و وقتی صدایم می زنی

یادم نیست

که چه می خواستم بگویم.

9 مرداد 89

*مولانا

این چنین اگر یقین سیاه ماند*

2010-07-29T18:55:00.000+04:30

مفسرانِ اندیشه های نجات دهنده

پشتِ واژه های حقیر مویه می کنند

در پی نیافتن کلمه ایی

خطوط، خطوط، خطوط

این جا ستاره ها

پالاینده های ذراتِ نورند

و سیاست

کارخانه ی کنسرو سازیِ وقایع.

23 بهمن 82

- از این پس قسمتِ پی نوشت و نظرات تعطیل خواهد بود.

* مصراعِ یکی از شعرهای خالده فروغ، شاعرِ افغانی تبار

نبود بر سرِ آتش میسرم که نجوشم*

2010-07-24T18:17:00.000+04:30

می خواستم درونِ تُنگِ تنم بمانی

شب که می شد

فلس هایت از ورای پوستم می درخشید

و طرحِ لب هایت

نهایت تخیلِ انگشتانم بود

انگار چشمه ایی در امتدادِ رگ هایم می جوشید

و من گریه نمی کردم

تا خشک نشوم

تا پوستم تورِ تَنگِ تو نباشد.

- دوباره دلت اون عکسو قاب گرفت تا بشینی روبروش غصه بخوری؟ دوباره حوصله ی بزرگ شدنو نداری؟ بلند شو دیگه دوستِ خوبم، بلند شو و ترجمه کن آوازهایی رو که گنجشکا اون طرفِ پنجره می خونن؛ فقط تویی که حرفِ اونا رو می فهمی، به ما هم بگو که چی می گن.

- این مرضیه نه، اون مرضیه! می گه می خواد بره تار یاد بگیره، بی وجدان دف هم بلده؛ حالا من که مثلا عاشق یاد گرفتن پیانو هستم همین طور بی خیال نشستم که پیانو خودش هِلک هِلک بیاد منو یادم بگیرونه!

* سعدی

2010-07-22T15:08:00.000+04:30

نه به من

نه به تو

نه به ما

چیزی مربوط نمی شود

همه از آن هایند

همه از ضمیرِ مشترکِ غایب

همه ی نام ها

همه ی تقدس ها و همه ی تبرک ها

هیچ یک به ما مربوط نیست

اما هر یک

به غایت

دست و دلمان را می سوزاند.

برای ملیحه

2010-07-20T14:42:00.000+04:30

مفتِ سگ هم نمی ارزد

این شعر

اگر تو را باز نگرداند.

- این گودی ایی که افتاده پای چشم های من اصلا خوب نیست، باید پرش کرد. صورت که جای خاک کردن خاطرات نیست.

- برویم کویر یا برویم شمال؟ من که دلم پی یک آسمانِ پر ستاره است؛ دلِ تو چطور؟

- خوب که نگاه می کنم به خودم می بینم این روزها دلم مرز می خواهد، این روزها یاغی و سرکش نیستم، این روزها دلم نمی خواهد خودِ سر به هوایم باشم. می خواهم سرم را بیندازم پایین و درست از روی خطی بگذرم که فاصله ها را نشانم می دهد؛ خطی که سفت و سخت امنیتم را تضمین کند. چه ترسو شده ام، بهتر است دیگر به خودم نگاه نکنم!

2010-07-15T19:11:00.000+04:30

صیاد یا قربانی

چه تفاوتی دارد؟

همه داغداریم

و در این آتش می سوزیم

بگذار کمی در آغوش هم

گریه کنیم.

24/4/89

آری شترِ مست کشد بارِ گران را*

2010-07-15T01:26:00.000+04:30

جنگ، جاده هایش را

از روی رگ هایی که به قلب هایمان می رسید

انتخاب نکرد

رفت

و هر جا که توانست

خون پاشید

دلمه بست

و نامش را گذاشت

لازمه ی زندگی بشریت!

23/4/89

- این روزها کلمات شعرهایم را از فروشگاه های مزور سفسطه جو نمی خرم؛ میان مکالمه های ساده پیدایشان می کنم و تا اهلیِ حال و هوایم نشوند از شاخه نمی چینم.

*سعدی

تمامِ سال های پشتِ سر، به درک!

2010-07-11T03:00:00.000+04:30

بعضی سال ها

چرک نویسِ سال های دیگرند

چند ساله ام؟

من که سطلی پر از زباله دارم.

20/4/89

- نمی دانم ارسطو بود یا افلاطون که می گفت خوشبختی نه در داشتن چهره ایی زیباست نه در ثروت نه در قدرت نه در... بلکه در تاثیریست که یک فرد بر جهانِ پیرامونش می گذارد. نمی دانم که جهانِ پیرامونِ تو هستم یا نه؛ شعرهایت ولی در من اثر می کنند؛ شعرهایت ولی شاعرم می کنند دختر.

- این روزها دارم کتابِ پابرهنه ها اثر زاهاریا استانکو با ترجمه ی احمد شاملو رو می خونم و اصلا از خوندنش لذت نمی برم! به هیچ کس هم پیشنهادش نمی کنم.

- بعضی دلخوری ها بامزن و بعضی بداخلاق و تلخ و بچه گانه؛ چی باعث می شه که دلخوری ها با هم فرق داشته باشن؟ حالت صورت؟ طرز ادای جملات؟ و یا ایگنور کردن؟

- ملیحه، فکر کنم هفته ی دیگر باید برویم کافی شاپ. دعوتم کن تا دیر نشده است!

- میانِ ما هیچ 2 تایی نیست،( تو خود حجابِ خودی حافظ از میان برخیز).

مثل بال های یک پروانه

2010-07-08T18:07:00.000+04:30

دلم پیِ همین روزهایی ست

که می گذرند

نه در گذشته پرسه می زند

نه چشم به راهِ آینده است

دلم آسوده

سرگرمِ فعل های ساده

سرگرمِ دوست داشتن است.

17/4/89

- وقتی چند بار اجازه بدهی که کسی به اشتباه بیندازدت وقتی با کسانی بوده باشی که مفاهیم کلمات و تصاویر را نشناسند دیگر هر بار که دلت بیاید در یک دوستی قرص و محکم شود آن تهِ تهش شروع می کند به لرزیدن و حالا همین که تو می آیی صاف و ساده توی وبلاگت به اسم صدایم می کنی همین که از آن دور دورها مرا می بینی؛ همین کافیست تا دلم خودش را باور کند و بداند هر اشتباهی تا ابد تکرار نمی شود.

چه جرم رفت که با ما سخن نمی گویی؟*

2010-07-06T00:43:00.000+04:30

آن که پیله می تَند

کرمی ست که می میرد

برای پریدن

تو که بال هایت

از این سرِ آسمان بود

تا آن سر

حسرت چه مانده بود در دلت

که دوباره پیله کردی، پروانه ی من؟

14/4/89

- می خواستم یک شعر عصبانی بنویسم که آخرِ عصبانیتم را نشان دهد به خاطرِ نبودنت و شعرهایی که دیگر هی فرت و فرت نمی نویسیم در جوابِ هم؛ اما از آن جایی که شعر به خواستن خودآگاهِ ما هیچ کاری ندارد که ندارد که ندارد مجبورم بنویسم: صبر هم اندازه ایی دارد خواهرِ من!

- یادت هست آن روزها پرسیدم (پ.ن) یعنی چه؟! (پ.ن) یعنی همین که آن بالا نوشته ام؛ خوب یاد گرفته ام، نه؟!

* سعدی

چند نفر از ما فرصت، هدیه می دهد؟

2010-07-04T17:45:00.000+04:30

بچه های بزه کار را

مثل میوه های کال

نگاه می داریم

تا در تابستان هجدهم

از شاخه بشکنیم

و به خود ببالیم

که درخت سالمی داریم!

13/4/89

- محمد رضا، چهار شنبه 16/4/89 در شیراز یک روز بعد از روز جهانی کودک به دلیل قتلی که در 15 سالگی مرتکب شده است اعدام خواهد شد.

- قوانین تابناکی که هر چه بیشتر حکم می کند برای عدم تا هستی، به کنار ولی دلم می خواهد بدانم چند نفر از ما می تواند دست خطا کاری را در دست بگیرد و ته دلش فرو نریزد و نترسد و چیزی به اسم ایمان قلبش را گرم نگاه دارد. چند نفر؟

- دلم سفر می خواهد با کسانی که جان کلمات و جادوی سکوت را می شناسند؛ کسانی که بلد باشند حرف هایشان را با تکبر (من) شروع نکنند و با انزجار(من) به پایان نرسانند. کسانی که چیزی به اسم گوش به میزان لازم داشته باشند. دلم گل های شمعدانی هم می خواهد.

- قرار شده شب ها مثل چند تابستان گذشته برویم دوچرخه سواری و تنها چیزی که فرق نکرده دردسر پیدا کردن چند تا دوچرخه ی خوب است. راستی پریوش تو نمی آیی؟!

2010-07-01T18:38:00.000+04:30

باید پنجره را باز کرد

و پرنده های غمگین را

از پشتِ نرده ها پراند

باید ابرهای سرگردان را

از آبیِ آسمان الک کرد

و دل برید

از درختی که در بهار

ریشه هایش را از دست داد.

10/4/89

- مهم نیست که زندگی چه خواهد کرد با تک تک ما، مهم نیست که بعضی مواقع به زانو در می آوردمان، مهم این است که هر چه بر سرمان آمد معصومیت را پس نگیرد از دلمان.

- شب زیبایی بود، شب موسیقی و گل های آفتاب گردان. چقدر خندیدیم و چقدر دلم می خواست که جاده تمام نمی شد که می رفتیم هم چنان.

چه کسی سرش را بلند کرد؟

2010-06-28T01:40:00.000+04:30

کلمات چهار پایه می سازند

تا من بنشینم روبروی خودم

شاید ببینم

که چرا می خندد

و چرا گریه می کند

تصویر گنگی

که در برابر من

ایستاده است.

6/4/89

- در جامعه ایی زندگی می کنم که مردمانش در رویاهایشان سر می کنند اما زمانی که به واقعیت سرک می کشند خودشان را به شرایط و دست نوشته های از پیش تعیین شده می سپارند تا هر کجا که شد با خودشان ببرند. در جامعه ایی زندگی می کنم که اکثر جوان هایش با خیال استقلال فکری، از نسل قبل از خود جدا می شوند ولی دوباره بر می گردند به همان عیار سنجش شرافت، از گهواره ایی که در آن رشد کرده اند. در جامعه ایی زندگی می کنم که آدم هایش به شدت حساب گرند اما به ندرت حرف حساب می زنند. در جامعه ایی زندگی می کنم که من، من نیستم؛ که من سر تا پا از همین جامعه ام که همین جامعه است که مرا قضاوت می کند که همین جامعه است که مرا می پذیرد و همین جامعه است که مرا طرد می کند و اکنون منی که عاصیم از ریشه های این جنگل ریاکار؛ منی که خود درخت این جنگلم، چه کنم؟

- دوباره پرواز کن پروانه ایی که بال هایت از زمین تا آسمان توفیر دارد با بال هایی که می شناختم پیش از این؛ خوش آمدی.

جادوی انسان ستیز کلمه*

2010-06-25T16:55:00.000+04:30

چه آمد بر سر جنگلی

که کاشته بودی شاعر؟

چه آمد بر سر عشقی

که در دل می پروراندی ولادیمیر؟

کدام تکه از این ابر را پوشیدی؟

که باد دوباره با خودش برد

از آسمان این شعر.

4/4/89

- خیلی چیزها را که نمی شود نوشت. خیلی چیزها را اگر بنویسم که لاشخورها نزدیک تر می شوند. نمی دانم تا کی، تا کجا می توانم به تنهایی دفاع کنم از حقیقت و معصومیت این درخت در برابر دندان هایی که هر روز تیزتر می شوند. خسته ام و افکار تلخ دوره ام کرده اند. با این سکوت تو، تا کجا دوام خواهم آورد؟

* تکه ایی از یکی از شعرهای ولادیمیر مایاکفسکی، کتابِ ابر شلوار پوش.

تو زمین و آسمان این درختی، کجا بروم؟

2010-06-24T14:01:00.000+04:30

می خواهم بنویسم برایت

اما گمان نمی کنم

شعری باشد

که بتواند نشان دهد

چقدر دوستت دارم

چقدر می خواهمت.

3/4/89

سال خون مرتضی*

2010-06-21T16:33:00.000+04:30

برای ژوژمان کامپیوتر تخصصی باید یک چهره کار می کردم. نمره ی من پایین ترین نمره ی کلاس شد و استاد به کار من گفت بدترین کار کلاس! و این تنها چیزیست که مهم نیست؛ مهم تویی که باید در یک دانشگاه دولتی روبروی یک استاد دولتی لبخند می زدی که زدی.

* تکه ایی از یکی از شعرهای شاملو

2010-06-20T12:51:00.000+04:30

خورشید بودی که برگشتی

تا گرمایت را پس بگیری

آسمانی که به اشتباه

پرنده ایی را پرواز دادی

نگاه کن به این درختِ بی ریشه

درخت بی برگ

چه مانده که پس بگیری؟؟؟

30/3/89

تا سیه روی شود هر که در او غش باشد*

2010-06-15T08:46:00.000+04:30

چه به مرگ نزدیکم

منی که لاشخورها برای نجاتم

از فرسنگ ها فاصله

به پرواز درآمده اند.

24/3/89

- کجای تف کردن ادعای دوستی بر صورت معنای زیبای دوست داشتن می دهد؟

-درست که خسته فروخته شده ام به دنیا اما این قزل آلا و این دام ها که با هم سنخیتی ندارند. در دنیای من هر کس به خاطر خودش می ماند و از دنیایی هر کس به خاطر خودش می روم. گیریم که کسی نبود روزگاری که من دوست می داشتمش؛ تو هم نبودی و نخواهی بود کسی که می خواستم. روی ویرانه های دیگری خانه می سازی، فکر می کنی بر پا بماند؟ گیریم کم کنی از ارزش کسی که برایم ارزشمند بوده است؛ کجا را می خواهی به دست بیاوری پسر؟ پایکوبی می کنی در انتظار خشکیدن درخت من تا قدر تو را بدانم؟! دنیا نه در دست تو و نه در دست دیگریست که بخواهی بریزی به پای من! ما فقط می توانیم دوست داشته باشیم، فقط.

- راست می گویی هر اشتباهی جنبه های مثبتی هم دارد و میان این همه درد تو تنها پروانه ی منی مرضیه جان، یادت بماند.

* حافظ

عميق ترين جاي رودخانه كجاست؟

2010-06-07T10:44:00.000+04:30

روزگار

دست هاي بي ترديدي در آستين دارد

براي لمس صورتك هاي چوبي

دست هايي كه ماه ها و سال ها

صبورانه

تنها اندكي را خواهد خراشيد

ما باهم قدم خواهيم زد

چاي خواهيم خورد

تو حرف هايي خواهي گفت

و من

چه چيزهايي كه نخواهم ديد.

8/85

- دوستان قديمي، دوستان مشترك، باورم نمي شد كه اين قدر شبيه هم شويد! هر يك شبيه چاقويي در قلب، نشسته روبروي يك صندلي خالي، بر ميزي كه موريانه ها پايه هايش را جويده اند؛ از چه تاس مي ريزيد؟ هم بازي شما مدت هاست كه باخته اين اتاق تاريك را ترك كرده است.

- هر چقدر هم كه عاشق پريدن باشي بعضي آسمان ها سهمِ تو نيست. از دعوت به مهماني بازگشت به آسماني كه از آن رانده شده بودم تنها جفتي بال شكسته و چشماني غمگين مانده در تنم. مهمانيي كه اشتباه كوچك صاحبش بود! و حالا تو آمدي و آسمان دستانِ دوستيت. در بيداري به هر چه خواستي رسيدي و حالا نگرانِ خواب هايت هستي؟ تو اگر در خواب كابوس مي بيني من با چشمان باز تجربه اش مي كنم. پيش از اين در آسمانت بوده ام. جايي براي من ندارد. مليحه ي من آغوشت را ببخش به كساني كه لايق صداقت دست هايت هستند؛ نه من.

- كم كم داشتم نگران مي شدم كه نكند از شاعري فقط تخلصي مانده باشد برايت و چه خوب كه مي بينم نگرانيم بي مورد بوده است. مهم نيست ديگر كه مردِ كدام راهي، بنويس تا مردِ شاعري بماني.

- تو راست مي گويي، قزل آلاخسته است. راست مي گويي قزل آلا خسته است. مي گويي قزل آلا خسته است. قزل آلا خسته است.خسته است. است.

برگشتم

2010-05-30T13:11:00.000+04:30

دلت می خواهد از دهانم بشنوی

که مرگ

تنها یک کابوسِ شبانه است

که روز می شود

و تمامِ کسانی که رفته اند

دوباره باز می گردند

سرت را بگذار روی شانه ام

چه بگویم عزیزم

مرگ

تک تکِ ما را

به بازی گرفته است.

9/3/89

- نمی دانم این را دارم برای که می نویسم! اما اگر دفعه ی دیگر خواستی مرا از پا در بیاوری یک بیماری قویتر بفرست جانم!

- از روزها و فاصله های حذف ناشدنی می آیی. این چه فاصله ایست که نمی توان برداشت. این چه خنده ایست که تو را پیر می کند و مرا زخمی. چرا به صورتت ماسک می زنی وقتی که می آیی. - تمام این حرف ها علامت سوال دارد اما این کیبورد علامت سوالش خراب است!-

- دست های من

که برای نوشتنِ این شعر نیست

برای بیدار کردنِ تست

وقتی که در خواب

ترسیده ایی.

9/3/89

آرام باش شاعر

2010-05-23T13:43:00.000+04:30

شعر نمی شوند

کلماتِ داغدارِ من

به احترام سکوت کرده اند.

- هنوز هم اگر جایی بروم که ردِ انگشتانِ تو کشیده شده باشد این دست و دل من است که می لرزد. صبور باش روزی همه چیز درست می شود حتی اگر آن روز نه تو باشی و نه من. غمِ تو ویرانم می کند گر چه غم من با تو هیچ نکرد.

- مثل این که هنوز بس نیستند مشکلات برایم و من هنوز نفهمیدم که زندگی یعنی چه! بچگی ها آبله مرغان گرفته بودم اما امروز که مثلا بزرگم باز هم گرفته ام و دارم از درد و خنده می میرم! و تعدادی سوال هست که برایم به وجود آمده اند: چند درصد از آدم ها بیماریی را که فقط یک بار می شود گرفت دوباره می گیرند؟ چند درصدشان توی خوابگاه می گیرند؟ چند درصدشان یک هفته قبل از امتحانات می گیرند؟ چند درصدشان از شدت خنده می میرند؟! راستی دلت می خواست شاد باشم، نه؟!!!!!

باید فکری به حال این چشم ها کرد

2010-05-22T13:50:00.000+04:30

از کدام روز و

کدام فاصله می آیی

که به یاد داری

زمانی دلِ جوانی داشته ام

دوست من

خندیدن با چشم های بسته

وقتی نخواهی کسی بفهمد

دیگر نمی درخشند

هر کسی را پیر می کند

هر کسی را

حتی دلِ خامِ من!

30/2/89

- دوستی ما بر می گردد به پارسال به روزهای خردادی. به من گفتی که حتما روزی نمایشگاهی به یاد کسانی که کشته شدند خواهی گذاشت. یادت هست هنوز آیا؟

- دلم یک مانتو صورتی می خواهد و برای آن یکی مانتو شالی قرمز. چه خنده دار! در اصل اما دلم یک بلوز صورتی و یک شلوار کتانی کرم و یک جفت کفش راحت و یک روبان رنگی که با آن موهایم را ببندم می خواهد. دل می خواهد توی خیابان ها که قدم می زنم باد با موهایم بازی کند و زندگی را روی پوستم احساس کنم. دلم نه مانتو نه شال نمی خواهد!

آونگ ايستاده

2010-05-19T11:41:00.000+04:30

خورشيد

كه سر باز زد از تابيدن

درختي شدم

بي ريشه، بي برگ

كه نمي دانست

چگونه ايستاده است

زمان گذشت

تا بال هاي تو را ديدم

و هنوز حيرانم

چگونه يك پروانه

درختي را

نگاه داشته است.

28/2/89

- چيزهاي زيادي بود كه دلم مي خواست بياموزم، چيزهايي كه سخت و آسان بود و واي اگر كه مي شد و حيف كه نشد. به اين مي گويم درد، به اين مي گويم حسرت؛ كه هر چه مي كنم آرام نمي شود. نه اين كه نمي توانم بخندم نه اين كه نمي توانم شاد باشم اما مي داني آرام نيستم، آرام نمي شوم. شايد بايد شروع كنم به بخشيدنِ خودم. شايد بايد شروع كنم از تو ياد گرفتن؛ از تو كه هزار بار اين رفيق نيمه راه، اين آونگ ايستاده را بخشيده ايي و بال هاي زيبايت را هرگز از درخت من نگرفتي.

امروز روز روشني بود اگر پنج خورشيد را به دار نمي كشيديد

2010-05-13T18:28:00.000+04:30

هر شب

روي ديوارهاي اتاقم

پارچه ي سفيد مي كشند

تا تكه ايي از يك فيلم را نشان دهند

در تمامشان

من مي روم

وتو بي خيال

نشسته ايي روي صندليت.

22/2/89

- امروز يك بسته از مادرم رسيد. 1 ساعت تمام بي آن كه باز كنم بغلش كرده بودم و مي بوسيدم. پر از خوراكي بود و مهرباني. چقدر دلم هوايت را كرده، چقدر زياد مي خواهمت فرشته ي زيباي من.

- امروز برادر نازنينم زنگ زد و گفت توانسته است چند تا يي كتاب در آن آشوب بازارِ ممنوعيت ها و مجوز نداشتن ها برايم بخرد.

- يك راننده ي سرويس داريم به مهرباني پدربزرگ ها. يك روز پرسيدم مي توانم صدايتان كنم پدربزرگ؟ خنديد و گفت چرا نمي تواني؟ حتما. ولي نمي دانم چرا هر بار كه مي خواستم صدايش كنم نمي توانستم. امروز ولي توانستم.

- امروز تنهايي زدم به خيابان. هوا عالي بود و بوي سبز شدنِ خرداد پيچيده بود ميان درختان. پياده مي رفتم و جاي كفش هاي كتانيت كنار كفش هايم خالي بود. هنوز كه نگاه داشتي يشان؟

- امروز سر كلاس انديشه استاد در دفاع از اعدام و قصاص حرف هايي زد كه نمي شد مخالفت نكرد و جواب نداد.

- امروز غذاي سلف افتضاح بود!

- امروز دلم دوباره تنگ شد، بي وفا مواظب خودت باش.

گرد گیری

2010-05-11T13:09:00.000+04:30

عشق

لایه ی نازکی از خاک بود

نشسته بر تنِ اشیا

که تو پاکش کردی

با دستمالی سفید

شبیه همانی

که وقتی اشک می ریختم

به من دادی.

17/1/89

دیو و دلبر

2010-05-05T13:47:00.000+04:30

با شیشه ی شکسته در دست

به چه زنده مانده این دیو

نمی دانم.

15/2/89

- زمان هایی هست که دست از زندگی کردن برای خودت بر می داری و می چسبی به کار. از اولی که دست برداشته ام هیچ؛ روزهایم را هم مچاله کرده ام و انداخته ام سطل آشغال. یا این درد دارد از من یک کاهل تمام عیار می سازد یا من دارم از دردهایم سواستفاده می کنم.

- باشد، من رفیق نیمه راه، من کفش های لنگه به لنگه، اصلا من کوچه های بن بست، من .... . نقطه چین گذاشته ام که هر چه خواستی جایش بگذاری، بگذار.

این نیز بگذرد

2010-04-28T19:36:00.000+04:30

نه می توانم

آرزوهایم را

بدهم به کولی های عاشق

تا بوی علفِ تازه بگیرند

نه بگذارم سرِ کوچه

تا کارگران شهرداری

با خود ببرند

گذاشتمشان زیر آفتاب

تا چون تکه های یخ

آب شوند

شاید تمام شوند.

8/2/89

- چند روز پیش کسی رو که خیلی وقت بود ندیده بودمش رو دیدم. یه وری نگام کرد و پرسید این چشم های غمگینو از کی گرفتی؟ کو خنده ها و شیطنت هاش؟ خندیدم و گفتم کمی خاک نشسته روشون، پاک که بشه دوباره یادتون میاد. همیشه آخر حرف هاش می گفت پیروز باشی و من همیشه می گفتم شاد. این بار ولی گفت شاد باشی دختر، شاد.

- یک بسم الله ترسناک آمده بود بالای بلاگ اسپات، کجا رفت پس؟!

- شعری زیبا از یک مرضیه ی زیبا:
http://ehrami.blogfa.com/post-200.aspx

دوباره ندای آزادی سر خواهیم داد؟

2010-04-24T13:16:00.000+04:30

کشاندیم در این مسیر

تا بگویی راهِ من از این جا نیست

و پرنده تنها پرنده است

من که خود

پیش از تمامِ تولدها و یلداها

راهِ دیگری می رفتم

چرا باز گرداندیم؟

3/2/89

- داریم نزدیک می شویم به روزهایی که توی خیابان های خودمان زخمیمان کردند و کشتند. داریم نزدیک می شویم به روزهایی که از مرگ زندگی می خواستیم. نزدیک به یک سال گذشت و حالا از آن همه اعتقاد، ایمان و آرزو چه مانده است؟ هر چه که ماند واقعیت و هر چه که نه یا دروغ ما بود یا آرمانی که از دستمان رفت.

- بدون کلمات و دست ها و صبوریتان روزهای من از این هم سخت تر می گذشت. باز هم برایم بنویسید و بخوانید، آرامم می کند.

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم*

2010-04-19T18:37:00.000+04:30

چه آمد سرِ روزگارِ من که طمع به صبوریم کرد و دیگر اشک های آرام و بی صدایم قانعش نمی کند؟ چه آمد بر روزگارم که در فاصله ی یک ماه شروع کرد به بلعیدنِ عزیزانم؟ چه بی رحم و بی تردید شد یکهو آن هم در لحظاتی که فکر می کردم دارد شادی به سراغم می آید. چه شد که هر جا می روم بوی میخک، بوی از دست دادن پیچیده است؟

زمین گرسنه مادربزرگ هایم را یکی قبل عید یکی بعدِ آن گرفتی و یکهو آنقدر دور و بزرگ و تاریک شدی که حتی نگذاشتی با آن دست های پر چین و چروک وداع کنم؛ که حتی نگذاشتی باشم تا باور کنم رفته اند. من که تنها بودن بلد بودم چه نیازی به این همه معلم سختگیر داشتم؟ برای یک بار بلند شدن چند بار باید بیفتم که تمامتان باور کنید یاد گرفته ام؟

*سعدی

به اشتباه...

2010-04-18T13:21:00.000+04:30

از آن همه واژه

که صف می کشیدند

برای شعر شدن

چیزی نمانده

این ها هم که می خوانید

رهگذرانی هستند گم کرده راه

که به اشتباه

گذارشان به این جا افتاده.

28/1/89

- وقتی 2 سال بدون کارت دانشجویی دوام بیاوری یعنی 2 سالِ دیگر هم دوام خواهی آورد!

پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مردنی ست

2010-04-04T18:57:00.000+04:30

برای من که دیوانه ی تجربه ها هستم این یکی از زیباترین تجربه هایم بود. زیباترین تجربه ایی که تو به من دادی. زیباترین ترانه هایی که می شد بخوانم. كه مي شد برايت بگويم. این آخرها که تو می ترسیدی از زخمی که بردارم من سرمست بودم از این اشتیاقی که برایم دردی نداشت و گمان تو از زجر کشیدنم تنها دلیلِ عصبانیتم بود. سربه هوایی دیوانه ام من، منی که هیچ بحث و جدلی ندارم که کدام یک عاشق بودیم و حالا کدامیک نیستیم، منی که ناراحت نیستم که می گویی دوستم نداری و هرگز هم نداشته ایی. ناراحتم كه چطور اين همه سال چگونه احساسم را نديدي و گمان كردي شعرهايم براي ديگريست. عاصیم که اصلا دوست داشتن من درخواستی برای پناه گرفتن نبود، که اصلا جنسش آزادی بود و تو فکر می کنی آزارم داده ای. نه، تو تنها نمی دانستی که چه می کنی، همین! گفته بودم که بالی ندارم، یادت هست که چقدر می ترسیدم از این ابتر بودنم؟ باورت می شود که پریدم، درست زمانی که روبروی نگاهِ عریانت گفتم که عاشقم و رها شدم، اوج گرفتم، پشیمان نشدم و پشیمان نیستم. تمامِ هدیه های زیبایت و تمامِ خاطرهایی که داشتیم چه با هم چه با دیگران، برای من می ماند مثل گنج و اندازه ی تمامِ احساسی که نداشتی و نداری از تو بابت تمام تجربه ها چه تلخ چه شیرین ممنونم. این درختِ سیب که چه در نسیم و چه در طوفان رشد کرد و از نهال بودنش زمانِ زیادی می گذرد میوه داده و من به تنهایی مهمانِ مهربانی هایش هستم و چه زیبا و تناوراست این درختِ من که هر چند تازگی ها خورشیدش رفته ولی سربلند و بدون هیچ توهم و خیالی از باریکه های نور برای پرنده اش ایستاده است.

اولین عاشقانه ام که برای تو بود و برایت خواندمش:

رسالتِ لیوان ها

رسمِ بی شکلی آب نیست

جادویست در دستانِ من

برای لمسِ سرانگشتانِ تو

اشتیاقی که دهانم را خشک می کند

می خواهم عقربه های زمانم را به تو بسپارم

برای نوشتن شعرهایی

که فرصتشان را نداشته ایی

برای لحظاتی که نمی دانی

چگونه از دست رفته اند

برای من

شاید دوباره سراغم بیایی.

13/6/87

و آخرین شعری که نتوانستم بگویم، شعری که از من نیست ولی انگار برای من است:

حالا باید بر شانه های دریا باشی!

درست مثل آفتاب صبح

سفر بخیر ای عشقِ زودگذر!

سفر بخیر!

تو هر چه بودی

به رنگِ رویای من بودی

باید تو را دوست می داشتم

وگرنه

پاک ناامید می شدم از خودم.

رسول یونان
از کتابِ (من یک پسرِ بد بودم)

چه فایده از نوشتن وقتی تو نمی خوانی

2010-03-30T15:34:00.000+04:30